Ik reis graag met de trein. Nou ja, meestal toch. Als er naast me een vrouw een uur lang met haar GSM zit te kwetteren of als ik toevallig in een wagon met dertig lagereschoolkinderen op weg naar Bellewaerde beland, is die zin al wat minder. De trein nemen tussen Brussel en Groningen is tot nu toe altijd aangenaam geweest. Ik moet wel sleuren met een giganische koffer en ja, de treinrit duurt minstens zes uur, maar daar kan ik mee leven.
Gisteren kon ik er niet meer mee leven. Mijn trein naar Brussel-Zuid had meer dan 10 minuten vertraging, maar ik haalde nog net mijn aansluiting met de internationale trein naar Amsterdam. Deze trein slaagde erin een vertraging op te bouwen van 25 minuten. Tegen de tijd dat ik in Rotterdam Centraal was, was mijn aansluiting daar al weg. Ik reed dus verder naar Schiphol, in de hoop er mijn volgende trein te nemen die me dan naar Groningen zou brengen. Het was nipt, maar ik stond op tijd op het juiste perron. Alleen de trein ontbrak. Uiteindelijk vertrok ook deze trein met 10 minuten vertraging.
Of u denkt nu: “Amai, ik neem nooit de trein naar Groningen” of u denkt: “Dat valt nu toch nog mee, 45 minuten vertraging. Ik heb àlle dagen vertraging!”. Ik reken mezelf tot de tweede categorie. Ik neem al bijna 10 jaar de trein naar school en daar horen vertragingen bij. Het verhaal is echter nog niet afgelopen.
Zit ik dus in de trein van Schiphol naar Groningen. In Amersfoort, ongeveer een uur van mijn bestemming, wordt plots omgeroepen dat dit de eindhalte wordt. Er is iets met een bovenleiding en er rijden geen treinen tussen twee stations waarvan ik de naam ben vergeten. Er wordt ons aangeraden om te rijden via Deventer. Ik dus naar de servicebalie in het station van Amersfoort en daar gevraagd hoe ik in Groningen kan geraken. De bediende print me een reistabel af en stuurt me naar perron 3. Ik neem de trein naar Deventer. Daar neem ik een trein naar Zwolle om dan in Zwolle de trein te nemen naar Groningen.
Mijn totale reistijd was 8 uur, waarvan 2u15 min vertragingen, een gemiste aansluiting en drie extra treinen. En toch heb ik iets om ietwat blij mee te zijn. Ik kan met geen mogelijkheid iets slechts zeggen over de Nederlandse spoorwegen. Er was een oplossing voor het probleem, er werd duidelijk over gecommuniceerd, in elk station werd de aansluiting verzekerd en ik kreeg een gratis koffie. Ooit al een gratis koffie gekregen van de Belgische spoorwegen?
Vandaag ben ik met de trein naar huis gereisd, vertrekkend in Gent om 15u. Ik heb met opzet die trein genomen om op die manier de spits te vermijden. Ik hoopte dat het niet te druk zou zijn, zodat ik nog wat in mijn cursus kon leren.
Het begon al mooi op het perron: een bende joelende schoolkinderen van rond de 12 jaar. Zo’n bende die het leuk vindt om te testen hoe dicht ze bij de sporen kunnen staan zonder dat de aankomende trein hun raakt. Ik heb me vlug bedacht van opstapplaats en heb me twee wagons verder neergeploft.
De zetels naast me werden bezet door een groepje vrienden die uno speelden. Het was amusant om te horen hoe ze discussieerden over de spelregels. Dat ze daarbij wat lawaai maken, dat stoort me helemaal niet.
Twee zetels verder zaten er echter twee jongens, type pet-half-op-het-hoofd-wit-ritsvestje-baggy-jeans-kin-in-de-lucht. Blijkbaar waren ze grote fan van een of andere Franse rapper, aangezien de hele coupé mocht meegenieten via hun gsmluidspreker. Laat mij hierbij zeggen dat ik dit soort mensen gewoonweg naar de andere kant van de wereld verwens. Het getuigt van geen respect voor je medereizigers. Onder dezelfde categorie vallen: voeten op de bank, bellen met je gsm alsof je roept tegen een persoon die 50 meter verder staat en in een overvolle trein je tas naast je zetten en dan boos opkijken als er iemand vraagt om ze op de grond te zetten.
Ik kan me soms ergeren aan mensen op de trein, dat is duidelijk. Er zijn echter ook momenten dat je nu niet weet of je je moet ergeren of je er mee moet lachen. Zo heb ik eens een half uur lang naast twee meisjes gezeten die elkaars seksleven aan het analyseren waren en die dat niet bepaald met een fluisterstem deden. Ik kwam te weten dat A het zoveel beter kon dat B, dat C magische handen had en dat D blijkbaar houdt van one-night stands aangezien ze er beiden een mening over hadden.
Afhankelijk van mijn stemming die dag zal ik zulke verhalen al dan niet appreciëren. Meestal neem ik me echter voor om in het vervolg mijn mp3-speler in mijn tas te steken om dan lekker asociaal te wezen op de trein. Uiteraard met de volumeknop niet te hoog, zodat ik mijn medereizigers zeker niet zou storen en bovendien verpesten oortjes de haarcellen in je oor! (Heeft die prof. Vinck toch nog invloed op me gehad, de sneeky bastard.)
