Nutteloze weetjes over mezelf:
- ik ben net terug van de step-aerobic
- ik heb me onnozel gezweet
- maar ik ben wel trots op mezelf nu
- de muziek van ‘Jimmy’, de aerobicsinstructeur, was zo goed dat ik nu ongelooflijk zin heb in een feestje
- maar dat gaat niet, want ik ben aan het blokken!
- ik slaag er op een hele dag niet in om een 1L fles water uit te drinken
- ik drink wel minstens 2 tassen koffie per dag
- koffie telt ook vind ik: 95% water toch?
- ik erger me dood aan de duiven op de telefoondraad voor mijn huis
- gelukkig verdraag ik het gepiep van 4 mereljongen onder de dakgoot van mijn kamer iets beter
- morgen begin ik met het leren van statistiek
- en daar heb ik geen goesting in!
- ik hou van de aardbeien van de kweker om de hoek
- ik zou er soms alles voor doen om niet te moeten leren
- dus heb ik deze blog overdag met de hand geschreven om hem nu uit te typen
Mijn nieuw vriendje noemde me sportief. Laat dat nu iets zijn wat ik nog nooit in mijn leven geassocieerd heb met mezelf.
Hij noemde me zo, omdat ik 1x per week naar de taebo ga en ook nog eens met hem en kotgenoten ga lopen in het park. Iedereen die me kent uit het secundair (of vroeger) weet dat ik niet sportief ben. LO was de nummer 1 op mijn “meest hatelijke dingen”-lijst. Ondertussen is dat wel al veranderd.
Ik ga uit vrije wil lopen en taeboën(?) en doe dat, meestal toch, zelfs heel graag. Zeker nadien ben ik altijd trots op mezelf en voel ik me goed. Dus misschien ben ik toch een beetje sportief te noemen. Ik denk dat het grote probleem van sporten in het secundair enerzijds lag aan de vreselijk bazige turnleerkracht, die je verplichtte tot het meedoen aan alles en anderzijds aan het feit dat er helemaal niets werd opgebouwd. In les 1 werd je verondersteld van de school tot het park te lopen, en terug. Excuseer mij, maar dat is voor mij geen basisconditie meer. Waarom niet in het eerste middelbaar starten met start to run. Waarschijnlijk had ik het nog altijd niet graag gedaan, maar ik had tenminste op een doenbare manier een conditie opgebouwd.
Ondertussen valt mijn conditie al redelijk goed mee. Ik durf zelfs te stellen dat ze nog nooit zo goed geweest is als nu. En daar ben ik héél trots op!
Ingedeeld onder: Ikke
Vandaag word ik 21. Wettelijk betekent het zeer weinig, aangezien je hier alles al mag als je 18 wordt. Maar voor mij persoonlijk betekent het heel wat. Het is alsof ik een nieuwe mijlpaal in mijn leven bereik. Ik studeer voor het beroep van mijn dromen, heb een fantastische vriendenkring, verblijf in de week in de prachtstad dat Gent is, heb twee ouders die mij steunen in alles wat ik doe, trek binnen vier maanden op avontuur naar het buitenland, heb een superschattige lieve vriend en het is volop lente! Wat zou een mens nog meer kunnen wensen? Ik hoop dat het nog beter kan dan dit, maar het hoeft alleszins niet…
Vandaag heb ik even achterom gekeken, maar vooral vooruit gekeken. En nu ga ik genieten van mijn dag, want je wordt maar één keer 21!
Bedankt voor de wensen!
Ik ben altijd een grote fan geweest van Disney. De stereotiepe karakters, de figuren, de verhaaltjes,… Ik vond ze altijd geweldig. Ik heb thuis wel wat Disneyfilms liggen, maar zeker niet veel. De meerderheid daarvan heb ik trouwens gekocht toen ik al ruim in mijn puberteit zat en er dus eigenlijk al te oud voor was. Hoe ouder ik echter word, hoe meer ik de films apprecieer. Ik heb het dan wel over alltime klassiekers zoals Belle en het Beest, Sneeuwwitje, Bamibi, Jungle Book (mijn absolute favoriet!), Pocahontas, Assepoester, De kleine zeemeermin,… Deze spreken mij nog altijd het meest aan. Ik vind ze puur van verhaal en eenvoudig van concept en meer moet dat niet zijn.
De laatste nieuwe films van Disney (Cars, Chicken little, Brother Bear) kan ik ook best pruimen, maar ik vind ze erg commercieel. De merchandising rond een dergelijke film stoort me echt. Kinderen worden bestookt met brooddozen, boekentassen, schoolgerief, knuffels en zoveel meer van hun favoriete personage. Zelfs de prinsessen uit de klassiekers werden heruitgevonden. Alles moet namelijk opbrengen. De magie gaat op die manier gedeeltelijk verloren en dat is net hun grootste troef vind ik. Het is jammer dat ze hun oorspronkelijke idealen hebben laten varen.
Wat ik wel fantastisch vind aan de nieuwe generatie Disneyfilms is de muziek. Deze is gewoonweg fan-tas-tisch. De soundtrack van de film Dinosaur bezorgde me kippevel. Oordeelt u zelf maar. Op dat vlak heeft Disney de magie wel degelijk bewaard.
Toevallig kwam ik op deze website een filmpje tegen over Disney. Blijkbaar heeft Disney een grote archiefkast aan materiaal waar ze maar wat graag in snuisteren. Persoonlijk stoort het me helemaal niet. Tekenfilmpjes hebben nu eenmaal geen oneindig aantal plotmogelijkheden. En aangezien er zoveel werk kruipt in het tekenen/maken van een dergelijke film, is het slim dat ze af en toe eens kijken wat ze eigenlijk al in huis hebben.
Geniet van het filmpje (geef ook eens aandacht aan de achtergrondmuziek!) en tot morgen.
Origineel: http://www.todaysbigthing.com/2009/04/07
Vandaag was mijn vierde zieke dag: neusverstopping, hoofdpijn, niezen, keelpijn, slecht slapen,… en als gevolg van dat alles een rothumeur.
Het is dus genoeg geweest. Vanaf morgen begint het genezingsproces!
