Niet gisterenavond, maar de avond daarvoor, luisterde ik naar een livesessie van Elbow in studio 69 op Studio Brussel. Ik weet het: ik had beter zitten leren. Dat had me in ieder geval een paar slapeloze uren minder opgeleverd.
De sessie was echter zeer de moeite waard. Ik had nog nooit van de groep gehoord en er kwam ook geen belletje rinkelen bij hun nummers. Ondertussen heb ik ze even gegoogeld en blijkt dat het gaat om een Britse (dat had ik wel al een beetje gehoord…) band dat ondertussen zijn vierde studioalbum heeft uitgebracht.
Hun liedjes klinken alsof er veel aandacht wordt besteed aan het net goed krijgen van de “samenklinkendheid” van de verschillende instrumenten. Ze slagen daar dan ook bijzonder goed in. De stem van de zanger heeft een ruwe, beetje melancholische klank, wat de sfeer rond de liedjes nog eens extra benadrukt.
De filmpjes hieronder zijn beide liedjes van hun laatste album ‘The Seldom Seen Kid’. Aan u om te beoordelen of ze inderdaad de moeite waard zijn. Aan mij hebben ze in ieder geval een fan bij.
Vandaag ben ik met de trein naar huis gereisd, vertrekkend in Gent om 15u. Ik heb met opzet die trein genomen om op die manier de spits te vermijden. Ik hoopte dat het niet te druk zou zijn, zodat ik nog wat in mijn cursus kon leren.
Het begon al mooi op het perron: een bende joelende schoolkinderen van rond de 12 jaar. Zo’n bende die het leuk vindt om te testen hoe dicht ze bij de sporen kunnen staan zonder dat de aankomende trein hun raakt. Ik heb me vlug bedacht van opstapplaats en heb me twee wagons verder neergeploft.
De zetels naast me werden bezet door een groepje vrienden die uno speelden. Het was amusant om te horen hoe ze discussieerden over de spelregels. Dat ze daarbij wat lawaai maken, dat stoort me helemaal niet.
Twee zetels verder zaten er echter twee jongens, type pet-half-op-het-hoofd-wit-ritsvestje-baggy-jeans-kin-in-de-lucht. Blijkbaar waren ze grote fan van een of andere Franse rapper, aangezien de hele coupé mocht meegenieten via hun gsmluidspreker. Laat mij hierbij zeggen dat ik dit soort mensen gewoonweg naar de andere kant van de wereld verwens. Het getuigt van geen respect voor je medereizigers. Onder dezelfde categorie vallen: voeten op de bank, bellen met je gsm alsof je roept tegen een persoon die 50 meter verder staat en in een overvolle trein je tas naast je zetten en dan boos opkijken als er iemand vraagt om ze op de grond te zetten.
Ik kan me soms ergeren aan mensen op de trein, dat is duidelijk. Er zijn echter ook momenten dat je nu niet weet of je je moet ergeren of je er mee moet lachen. Zo heb ik eens een half uur lang naast twee meisjes gezeten die elkaars seksleven aan het analyseren waren en die dat niet bepaald met een fluisterstem deden. Ik kwam te weten dat A het zoveel beter kon dat B, dat C magische handen had en dat D blijkbaar houdt van one-night stands aangezien ze er beiden een mening over hadden.
Afhankelijk van mijn stemming die dag zal ik zulke verhalen al dan niet appreciëren. Meestal neem ik me echter voor om in het vervolg mijn mp3-speler in mijn tas te steken om dan lekker asociaal te wezen op de trein. Uiteraard met de volumeknop niet te hoog, zodat ik mijn medereizigers zeker niet zou storen en bovendien verpesten oortjes de haarcellen in je oor! (Heeft die prof. Vinck toch nog invloed op me gehad, de sneeky bastard.)
Morgen heb ik mijn eerste examen in een reeks van zeven. Voor diegene die het interesseert:
25/05 statistiek
29/05 alternatieve communicatie
02/06 neurologie
08/06 leerstoornissen
12/06 neuropediatrie
18/06 neurogene taalstoornissen
25/06 neurogene spraakstoornissen
Op dit moment zie ik het nog goed zitten. Ik heb telkens minstens drie dagen om me voor te bereiden op het examen. Die drie dagen zijn ook wel broodnodig, aangezien op voorhand leren niet echt een talent is van mezelf.
Statistiek is in mijn richting niet echt een buisvak ‘t schijnt, maar persoonlijk ben ik er niet echt wild van. SPSS is nog steeds een raadsel en de voorbeeldexamenvragen kan ik enkel oplossen met mijn boek naast mij. Ik slaag er wel meestal in om de oefeningen op te lossen, maar ik vrees dat, eens ze door elkaar staan en niet meer netjes per onderwerp, het op het examen wel wat anders zal zijn. Gelukkig is dat deel open boek.
Steunbetuigingen op dit adres zijn steeds welkom!
Plaatsen waar ik vandaag heb gezeten met mijn boek van statistiek op mijn schoot:
- aan mijn bureau
- in de blauwe zetel naast mijn bureau
- in de groene zetel in de woonkamer
- in het zonnetje op een tuinstoel met een zonnebril op mijn neus
- bij ondergaande zon op een stenen balk tussen het hoge gras op de weide (en daar gebeten door ik-weet-niet-wat met als resultaat een mega-jeukende plek op mijn onderbeen)
De laatste plaats draagt trouwens mijn voorkeur weg, ondanks de beet. Frisse lucht, kwetterende vogels (hier zijn ze weer…) op de achtergrond, af en toe een loeiende koe daartussen, mijn kat aan mijn voeten en mijn hond 15 meter verder (die twee komen namelijk nie zo goed overeen)… mijn ideale studeerplek.
Waar studeren jullie zo al de komende dagen?
Gebeurtenissen van de laatste dagen, die mij anders ook wel overkomen, maar toch niet zo frequent, en die ik nu volledig op de stress van de examens steek:
- twee dagen geleden mijn tas melk uit mijn hand laten glippen, waardoor de helft van de inhoud in mijn decollete verdween
- mijn potje dagcreme in de lavabo laten vallen en nu is er een stuk af
- vandaag mijn net uitgegoten glas fruitsap mét pulp omgestoten met mijn elleboog en daarbij gemerkt dat fruitsap met pulp even erg plakt als fruitsap zonder pulp, maar wel moeilijker op te kuisen is doordat die velletjes aan je bureau blijven kleven
- mijn hond op mij laten springen en mijn kat rond mijn benen laten flossen en gemerkt dat die beesten volop aan het ruiven zijn
- mijn vriendje missen en dat is 100% zeker de schuld van de examens!
Nutteloze weetjes over mezelf:
- ik ben net terug van de step-aerobic
- ik heb me onnozel gezweet
- maar ik ben wel trots op mezelf nu
- de muziek van ‘Jimmy’, de aerobicsinstructeur, was zo goed dat ik nu ongelooflijk zin heb in een feestje
- maar dat gaat niet, want ik ben aan het blokken!
- ik slaag er op een hele dag niet in om een 1L fles water uit te drinken
- ik drink wel minstens 2 tassen koffie per dag
- koffie telt ook vind ik: 95% water toch?
- ik erger me dood aan de duiven op de telefoondraad voor mijn huis
- gelukkig verdraag ik het gepiep van 4 mereljongen onder de dakgoot van mijn kamer iets beter
- morgen begin ik met het leren van statistiek
- en daar heb ik geen goesting in!
- ik hou van de aardbeien van de kweker om de hoek
- ik zou er soms alles voor doen om niet te moeten leren
- dus heb ik deze blog overdag met de hand geschreven om hem nu uit te typen
Ingedeeld onder: Algemeen
In de categorie “zot lange woorden” hoort dit woord zeker thuis. Een prijsje, maar ik weet nog niet wat, voor de eerste die mij kan vertellen wat het betekent:
“encefalomyosynangiosis”
Voor alle personen die iets anders te doen hebben dan blokken, zie http://www.baby-olifant.be/
Vergeet zeker je geluid niet op te zetten, zodat je kan genieten van de rustieke vogelgeluiden op de achtergrond!
P.S. Ook voor diegene die graag een hersenloze pauze willen nemen tijdens het doorploegen van honderden pagina’s cursus…
UPDATE: Deze morgen (17 mei) werd baby-olifant K geboren. Nu nog wachten op de naam van het “kleintje”. Ik had er hier graag een screenshot bijgeplaatst, maar heb geen idee hoe ik dat moet doen. Ideetjes iemand?
UPDATE 2: De naam is bekend. Het nieuwe lid van de Zoo van Antwerpen heet ‘Kai-Mook’, wat trouwens ‘kip’ betekent en niet ‘parel’. Ik zou het niet weten, ik spreek geen Taïs, maar naar het schijnt zijn de verzorgers de ‘h’ vergeten: het had ‘Khai-mook’ moeten zijn. Vergissen is menselijk zeker?
Gisterennamiddag raakten plots miljoenen internetgebruikers niet meer op de website van Google. Het probleem was een systeemfout en het was tegen de avond allemaal opgelost.
Ikzelf heb er geen last van ondervonden -ik was druk bezig met het leren van mijn statistiek- maar het doet me wel afvragen hoe het zou zijn om, voor altijd, zonder de fameuze zoekrobot te leven/werken. Met andere woorden: hoe deden wij dat vroeger? Alle vragen waar ik geen antwoord op weet of zelfs gewoon zaken waar ik aan twijfel, zoek ik op via Google. Je tikt een paar kernwoorden in, typfouten worden automatisch gecorrigeerd en voila: je kan je zoektocht beginnen in de duizenden links die je op een schoteltje gepresenteerd krijgt.
Ik geef toe dat Google niet bepaald de meest overzichtelijke site is; je krijgt werkelijk alle sites waar ook maar één van je kernwoorden in wordt vermeld. Toch is dit net een sterkte van Google: het laat je ontdekken. Dit betekent natuurlijk wel dat je je door allerlei links moet worstelen tot je uiteindelijk vindt wat je zoekt. Ik kan mij niet meer voorstellen een paper te schrijven zonder Google. Mijn generatie heeft nog net de tijd meegemaakt waar je nog allerlei boeken uit de bib moest gaan lenen en je dan door de inhoudstabellen moet laten leiden op zoek naar iets nuttigs. Google doet het eigenlijk niet zo heel anders. De lijsten met links kan je beschouwen als een, zeer lange, inhoudstabel. Het grote verschil zit hem in de tijd. Boeken halen uit de bib, die boeken eerst vinden in de bib, de boeken doornemen, een hoofdstuk bekijken/doorlezen (helemaal, want CTRL f werkt niet!), hetgeen je bruikbaar vindt overschrijven/typen,… Dit neemt allemaal heel wat tijd in beslag. De Google-manier: je typt je kernwoord in, klikt op de eerste 10 links, kopieert en plakt en na 20 min heb je minstens een pagina tekst. De tijdswinst staat in koeien van letters te lezen tussen de regels.
Google heeft uiteraard ook zijn nadelen, al vind ik niet dat die ooit kunnen opwegen tegen de voordelen. Onlangs had een uitgekiende student een zelfverzonnen quote geplaatst op de Wikipediapagina van de net overleden Maurice Jarre, een componist. Verschillende kranten namen deze quote zonder zich vragen te stellen over en plaatsten deze in hun artikel. Dit is een schoolvoorbeeld van hét grote nadeel aan Google (en uiteraard daarbij Wikipedia), namelijk de betrouwbaarheid. Als je op Google iets opzoekt en je neemt het over in eender welke tekst, moet je je er altijd van bewust blijven dat er mogelijk iets schort aan de waarheid achter de tekst.
Dit gezegd zijnde, blijf ik toch een trouwe Google-gebruiker. U kan mij trouwens ook steeds vinden onder de zoekterm ’springtimegirl’.
