Sneeuwen zoals het de laatste dagen heeft gedaan, hebben we nog niet vaak gezien. Inspiratie genoeg dus om een lijstje “ik hou van” en “ik hou niet van” op te stellen. Geïnspireerd op de sneeuw natuurlijk, of wat dacht u.
Ik hou van:
- de krakende sneeuw onder mijn schuivende voeten
- sneeuwballen gooien
- sneeuwballen ontwijken
- mijn mama haar vintage snowboots (bordeaux!)
- een grote broer zien sleuren met met de slee waarop de kleine broer zit te kirren van plezier
- bussen die -voor het eerst- op het gemak rijden
- auto’s ingepakt in sneeuw met een klein kijkraampje voor de bestuurder
- vogelsporen
- hete koffie
- het winterse zonnetje
- de roze hemel als het ’s nachts ook sneeuwt
- plaksneeuw op bomen en struiken
- afgeschafte scriptiedagen
- Brazlianen zo blij als een kind bij het zien van echte vallende sneeuw
- een sneeuwman maken
Ik hou niet van:
- fietsen terwijl het sneeuwt
- vrachtwagens die de weg versperren en je op het ijsvoetpad dwingen
- mannetjes van Artsen zonder Grenzen die je 10 minuten bezighouden terwijl het sneeuwt en je hele lijf aan het bevriezen is
- sneeuwballen incasseren
- afgeschafte bussen
- treinen met vertraging
- gemiste aansluitingen (veel ergernissen in het verkeer, dat is duidelijk…)
- natte schoenen en kousen
- te hete koffie (de verbrande tong getuigt)
- afgeschafte scriptiedagen, want de helse fietstocht was dus voor niets
- schuivende fietsen
Kent u de film “The mist”? Geen aanrader op een donkere avond voor een vrouw alleen, ik spreek uit ervaring. In ieder geval zag het er hier gisteren net zo uit; een opkomende mist die alles leek op te slokken. Let u even op het gebouw en de kraan in de achtergrond (klik op de foto voor de vergroting).
De creepy beestjes moet u er zelf maar bij verzinnen.
Wietse, rasechte Fries :”Vlaams is zoals Nederlands op zijn Frans, maar dan zonder het chauvinisme”.
Het is een nieuwe week, dus schotel ik u graag opnieuw een liedje voor. Het is het voorproefje van een nieuw album van een groep geworden, waarvan ik hoopte op een reünie vanaf het moment dat ze splitten. “When I lay beside you” is tevens het campagnelied van Music For Life 2009 tegen malaria. Geniet van de nieuwe K’s Choice en vergeet geen liedje aan te vragen!
Paddestoelen in het gras aan het Hoornsemeer enkele weken geleden.
(Nikon D3000)
Nicole en Hugo hebben er vorig jaar (?) nog de zomertrofee van Radio 2 mee gewonnen, maar ik verkies toch absoluut het origineel. Als eerbetoon aan Ramses Shaffy vindt u hier Pastorale, in duet met Liesbeth List.
Ingedeeld onder: School | Tags: logopedie, taalontwikkelingsstoornissen, tweeligeid
Al enkele maanden draait het in het college taalontwikkelingsstoornissen rond twee-en meertaligheid. Elke week stelt iemand een artikel voor door middel van een powerpoint en wordt er gediscussieerd. Er zijn verschillende vormen van tweetaligheid. Je kan als kind opgroeien met twee thuistalen en die dus tegelijk aangeboden krijgen. Dit is simultane tweetaligheid. Vaak groeit een kind echter op in een bepaalde taal en leert het dan op school een andere taal. Dit kan gaan over lucreatieve taalverwerving, maar bijvoorbeeld ook gedwongen, bij migratie naar een ander land. De laatste vorm heet dan successieve tweetaligheid.
Twee- en meertaligheid is een fenomeen waar meer en meer leerkrachten, logopedisten en andere professionelen mee geconfronteerd worden. Het toenemend aantal gemengde huwelijken en de migratiestromen liggen aan de basis. Tegenwoordig zijn er echter ook meer en meer ouders die hun kinderen per se meerdere talen willen aanleren. Ze vinden dit bevorderend voor de ontwikkeling van hun kind of ze geloven dat het dan later meer kansen zal hebben op de arbeidsmarkt.
Over twee-en meertaligheid is echter nog zeer veel onduidelijkheid. Enerzijds omdat het een relatief recent fenomeen is, anderzijds omdat het zo moeilijk te onderzoeken valt. Bovendien wordt het nog een stuk lastiger als daar nog eens taalproblemen bij komen. Wanneer je als logopedist geconfronteerd wordt met een kind in een Nederlandstalige school met Turkse ouders en dat kind heeft taalproblemen in het Nederlands, dan rijst de grote vraag wat je moet aanvangen met het Turks. Heeft het kind ook problemen in het Turks? Hoe moet je dat dan onderzoeken? En wat met behandelen? Dezelfde vragen komen telkens terug over de talen die je als logopedist niet machtig bent. Een tolk inhuren, zou je misschien denken. Maar wie betaalt die dan? En kan die wel een taalprobleem onderzoeken? Vaak worden de ouders ingeschakeld in dergelijke gevallen. De voorwaarde is uiteraard dat zij ondertussen zelf het Nederlands machtig zijn, anders kom je niet veel verder. Opnieuw zit je echter met het probleem van vakkundigheid. Zijn ouders wel in staat om eventuele taalproblemen van hun kind te herkennen?
Het is duidelijk dat er nog heel veel onderzoek moet gebeuren naar tweetaligheid en eventuele problemen die hiermee kunnen gepaard gaan. In bepaalde gevallen zal zelfs de wetenschap echter geen antwoord kunnen verzinnen, vrees ik. Wat denkt u bijvoorbeeld van een Poolse moeder en een Turkse vader, die onder elkaar -gebrekkig-Engels praten en hun kind in Nederland opvoeden?
Ik stel u graag de nieuwe single van Michael Bublé voor: “Haven’t met you yet”. Ik hou echt van die man zijn stemgeluid! Het clipje is wat idioot, gewoon luisteren dus.
Ik reis graag met de trein. Nou ja, meestal toch. Als er naast me een vrouw een uur lang met haar GSM zit te kwetteren of als ik toevallig in een wagon met dertig lagereschoolkinderen op weg naar Bellewaerde beland, is die zin al wat minder. De trein nemen tussen Brussel en Groningen is tot nu toe altijd aangenaam geweest. Ik moet wel sleuren met een giganische koffer en ja, de treinrit duurt minstens zes uur, maar daar kan ik mee leven.
Gisteren kon ik er niet meer mee leven. Mijn trein naar Brussel-Zuid had meer dan 10 minuten vertraging, maar ik haalde nog net mijn aansluiting met de internationale trein naar Amsterdam. Deze trein slaagde erin een vertraging op te bouwen van 25 minuten. Tegen de tijd dat ik in Rotterdam Centraal was, was mijn aansluiting daar al weg. Ik reed dus verder naar Schiphol, in de hoop er mijn volgende trein te nemen die me dan naar Groningen zou brengen. Het was nipt, maar ik stond op tijd op het juiste perron. Alleen de trein ontbrak. Uiteindelijk vertrok ook deze trein met 10 minuten vertraging.
Of u denkt nu: “Amai, ik neem nooit de trein naar Groningen” of u denkt: “Dat valt nu toch nog mee, 45 minuten vertraging. Ik heb àlle dagen vertraging!”. Ik reken mezelf tot de tweede categorie. Ik neem al bijna 10 jaar de trein naar school en daar horen vertragingen bij. Het verhaal is echter nog niet afgelopen.
Zit ik dus in de trein van Schiphol naar Groningen. In Amersfoort, ongeveer een uur van mijn bestemming, wordt plots omgeroepen dat dit de eindhalte wordt. Er is iets met een bovenleiding en er rijden geen treinen tussen twee stations waarvan ik de naam ben vergeten. Er wordt ons aangeraden om te rijden via Deventer. Ik dus naar de servicebalie in het station van Amersfoort en daar gevraagd hoe ik in Groningen kan geraken. De bediende print me een reistabel af en stuurt me naar perron 3. Ik neem de trein naar Deventer. Daar neem ik een trein naar Zwolle om dan in Zwolle de trein te nemen naar Groningen.
Mijn totale reistijd was 8 uur, waarvan 2u15 min vertragingen, een gemiste aansluiting en drie extra treinen. En toch heb ik iets om ietwat blij mee te zijn. Ik kan met geen mogelijkheid iets slechts zeggen over de Nederlandse spoorwegen. Er was een oplossing voor het probleem, er werd duidelijk over gecommuniceerd, in elk station werd de aansluiting verzekerd en ik kreeg een gratis koffie. Ooit al een gratis koffie gekregen van de Belgische spoorwegen?
